สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com
Cart รายการสินค้า (0)



มหาสมัยสูตร

มหาสมัยสูตร

หนังสือสวดมนต์...ฉบับพุทธบริษัท (กันยายน ๒๕๕๔)
วัดป่ามะไฟ ตำบลโคกไม้ลาย อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี

บทขัดมะหาสะมัยสูตร 

ทุลละภัง ทัสสะนัง ยัสสะ      สัมพุทธัสสะ อะภิณหะโส
โลกัมหิ อันธะภูตัส๎มิง           ทุลละภุปปาทะสัตถุโน
สักเกสุ กะปิละวัตถุส๎มิง        วิหะรันตัง มะหาวะเน
ตันทัสสะนายะ สัมพุทธัง       ภิกขุสังฆัญจะ นิมมะลัง
ทะสะธา สังคะเณยยาสุ        โลกะธาตูสุ เทวะตา
อะเนกา อัปปะเมยยาวะ       โมทะมานา สะมาคะตา
ตาสัง ปิยัง มะนาปัญจะ        จิตตัสโสทัคคิยาวะหัง
ยัง โส เทเสสิ สัมพุทโธ        หาสะยันโตติ เม สุตัง
เทวะกายัปปะหาสัตถัง ตัง     สุตตันตัมภะณามะ เส

มะหาสะมะยะสุตตัง


เอวัมเม สุตัง ฯ เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สักเกสุ วิหะระติ
กะปิละวัตถุส๎มิง มะหาวะเน มะหะตา ภิกขุสังเฆนะ สัทธิง
ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ สัพเพเหวะ อะระหันเตหิ ฯ ทะสะหิ
จะ โลกะธาตูหิ เทวะตา เยภุยเยนะ สันนิปะติตา โหนติ
ภะคะวันตัง ทัสสะนายะ ภิกขุสังฆัสสะ ฯ อะถะโข จะตุนนัง
สุทธาวาสะกายิกานัง เทวานัง เอตะทะโหสิ อะยังโข ภะคะวา
สักเกสุ วิหะระติ กะปิละวัตถุส๎มิง มะหาวะเน มะหะตา ภิกขุสังเฆนะ
สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ สัพเพเหวะ อะระหันเตหิ

ทะสะหิ จะ โลกะธาตูหิ เทวะตา เยภุยเยนะ สันนิปะติตา โหนติ
ภะคะวันตัง ทัสสะนายะ ภิกขุสังฆัญจะ ยันนูนะ มะยัมปิ เยนะ
ภะคะวา เตนุปะสังกะเมยยามะ อุปะสังกะมิต๎วา ภะคะวะโต
สันติเก ปัจเจกะคาถา ภาเสยยามาติ ฯ อะถะโข ตา เทวะตา
เสยยะถาปิ นามะ พะละวา ปุริโส สัมมิญชิตัง วา พาหัง
ปะสาเรยยะ ปะสาริตัง วา พาหัง สัมมิญเชยยะ เอวะเมวะ
สุทธาวาเสสุ เทเวสุ อันตะระหิตา ภะคะวะโต ปุระโต ปาตุระหังสุ ฯ
อะถะโข ตา เทวะตา ภะคะวันตัง อะภิวาเทต๎วา เอกะมันตัง
อัฏฐังสุ ฯ เอกะมันตัง ฐิตา โข เอกา เทวะตา ภะคะวะโต สันติเก
อิมัง คาถัง อะภาสิ มะหาสะมะโย ปะวะนัส๎มิง เทวะกายา
สะมาคะตา อาคะตัมหะ อิมัง ธัมมะสะมะยัง ทักขิตาเยวะ
อะปะราชิตะสังฆันติ ฯ
อะถะโข อะปะรา เทวะตา ภะคะวะโต สันติเก อิมัง คาถัง
อะภาสิ ตัต๎ระ ภิกขะโว สะมาทะหังสุ จิตตัง อัตตะโน อุชุกะมะกังสุ
สาระถีวะ เนตตานิ คะเหต๎วา อินท๎ริยานิ รักขันติ ปัณฑิตาติ ฯ
อะถะโข อะปะรา เทวะตา ภะคะวะโต สันติเก อิมัง คาถัง
อะภาสิ ฯ
เฉต๎วา ขีลัง เฉต๎วา ปะลีฆัง อินทะขีลัง โอหัจจะมะเนชา
เต จะรันติ สุทธา วิมะลา จักขุมะตา สุทันตา สุสู นาคาติ ฯ
อะถะโข อะปะรา เทวะตา ภะคะวะโต สันติเก อิมัง คาถัง
อะภาสิ เย เกจิ พุทธัง สะระณัง คะตา เส นะ เต คะมิสสันติ
อะปายะภูมิง ปะหายะ มานุสัง เทหัง เทวะกายัง ปะริปูเรสสันตีติ ฯ

อะถะโข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ เยภุยเยนะ ภิกขะเว
ทะสะสุ โลกะธาตูสุ เทวะตา สันนิปะติตา ตะถาคะตัง ทัสสะนายะ
ภิกขุสังฆัญจะ เยปิ เต ภิกขะเว อะเหสุง อะตีตะมัทธานัง
อะระหันโต สัมมาสัมพุทธา เตสัมปิ ภะคะวันตานัง เอตะปะระมาเยวะ
เทวะตา สันนิปะติตา อะเหสุง เสยยะถาปิ มัยหัง เอตะระหิ
เยปิ เต ภิกขะเว ภะวิสสันติ อะนาคะตะมัทธานัง อะระหันโต
สัมมาสัมพุทธา เตสัมปิ ภะคะวันตานัง เอตะปะระมาเยวะ เทวะตา
สันติปะติตา ภะวิสสันติ เสยยะถาปิ มัยหัง เอตะระหิ อาจิกขิสสามิ
ภิกขะเว เทวะกายานัง นามานิ กิตตะยิสสามิ ภิกขะเว เทวะกายานัง
นามานิ เทสิสสามิ ภิกขะเว เทวะกายานัง นามานิ ตัง สุณาถะ
สาธุกัง มะนะสิกะโรถะ ภาสิสสามีติ ฯ เอวัมภันเตติ โข เต ภิกขู
ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง ฯ ภะคะวา เอตะทะโวจะ ฯ
สิโลกะมะนุกัสสามิ ยัตถะ ภุมมา ตะทัสสิตา
เย สิตา คิริคัพภะรัง ปะหิตัตตา สะมาหิตา
ปุถู สีหาวะ สัลลีนา โลมะหังสาภิสัมภุโน
โอทาตะมะนะสา สุทธา วิปปะสันนะมะนาวิลา
ภิยโย ปัญจะสะเต ญัต๎วา วะเน กาปิละวัตถะเว
ตะโต อามันตะยิ สัตถา สาวะเก สาสะเน ระเต
เทวะกายา อะภิกกันตา เต วิชานาถะ ภิกขะโว
เต จะ อาตัปปะมะกะรุง สุต๎วา พุทธัสสะ สาสะนัง
เตสัมปาตุระหุ ญาณัง อะมะนุสสานะทัสสะนัง
อัปเปเก สะตะมัททักขุง สะหัสสัง อะถะ สัตตะริง

สะตัง เอเก สะหัสสานัง อะมะนุสานะมัททะสุง
อัปเปเกนันตะมัททักขุง ทิสา สัพพา ผุฏา อะหุง
ตัญจะ สัพพัง อะภิญญายะ วะวักขิต๎วานะ จักขุมา
ตะโต อามันตะยิ สัตถา สาวะเก สาสะเน ระเต
เทวะกายา อะภิกกันตา เต วิชานาถะ ภิกขะโว
เย โวหัง กิตตะยิสสามิ คิราหิ อะนุปุพพะโส
สัตตะสะหัสสาวะ ยักขา ภุมมา กาปิละวัตถะวา
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
ฉะสะหัสสา เหมะวะตา ยักขา นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
สาตาคิรา ติสะหัสสา ยักขา นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
อิจเจเต โสฬะสะสะหัสสา ยักขา นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
เวสสามิตตา ปัญจะสะตา ยักขา นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
กุมภิโร ราชะคะหิโก เวปุลลัสสะ นิเวสะนัง

ภิยโย นัง สะตะสะหัสสัง ยักขานัง ปะยิรุปาสะติ
กุมภิโร ราชะคะหิโก โสปาคะ สะมิติง วะนัง ฯ
ปุริมัญจะ ทิสัง ราชา ธะตะรัฏโฐ ปะสาสะติ
คันธัพพานัง อาธิปะติ มะหาราชา ยะสัสสิ โส ฯ
ปุตตาปิ ตัสสะ พะหะโว อินทะนามา มะหัพพะลา
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
ทักขินัญจะ ทิสัง ราชา วิรุฬโห ตัปปะสาสะติ
กุมภัณฑานัง อาธิปะติ มะหาราชา ยะสัสสิ โส ฯ
ปุตตาปิ ตัสสะ พะหะโว อินทะนามา มะหัพพะลา
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
ปัจฉิมัญจะ ทิสัง ราชา วิรูปักโข ปะสาสะติ
นาคานัง อาธิปะติ มะหาราชา ยะสัสสิ โส ฯ
ปุตตาปิ ตัสสะ พะหะโว อินทะนามา มะหัพพะลา
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
อุตตะรัญจะ ทิสัง ราชา กุเวโร ตัปปะสาสะติ
ยักขานัง อาธิปะติ มะหาราชา ยะสัสสิ โส ฯ
ปุตตาติ ตัสสะ พะหะโว อินทะนามา มะหัพพะลา
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ

ปุริมะทิสัง ธะตะรัฏโฐ ทักขิเณนะ วิรุฬหะโก
ปัจฉิเมนะ วิรูปักโข กุเวโร อุตตะรัง ทิสัง ฯ
จัตตาโร เต มะหาราชา สะมันตา จะตุโร ทิสา
ทัททัลละมานา อัฏฐังสุ วะเน กาปิละวัตถะเว ฯ
เตสัง มายาวิโน ทาสา อาคู วัญจะนิกา สะฐา
มายา กุเฏณฑุ เวเฏณฑุ วิฏจะวิฏุโต สะหะ
จันทะโน กามะเสฏโฐ จะ กินนุฆัณฑุ นิฆัณฑุ จะ
ปะนาโท โอปะมัญโญ จะ เทวะสูโต จะ มาตะลิ
จิตตะเสโน จะ คันธัพโพ นะโฬราชา ชะโนสะโภ
อาคู ปัญจะสิโข เจวะ ติมพะรู สุริยะวัจฉะสา
เอเต จัญเญ จะ ราชาโน คันธัพพา สะหะ ราชุภิ
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
อะถาคู นาภะสา นาคา เวสาลา สะหะตัจฉะกา
กัมพะลัสสะตะรา อาคู ปายาคา สะหะ ญาติภิ
ยามูนา ธะตะรัฏฐา จะ อาคู นาคา ยะสัสสิโน
เอราวัณโณ มะหานาโค โสปาคะ สะมิติง วะนัง ฯ
เย นาคะราเช สะหะสา หะรันติ ทิพพา ทิชา ปักขิ วิสุทธะ-
จักขู เวหายะสา เต วะนะมัชฌะปัตตา จิตรา สุปัณณา อิติ
เตสะนามัง อะภะยันตะทา นาคะราชานะมาสิ สุปัณณะโต
เขมะมะกาสิ พุทโธ สัณหาหิ วาจาหิ อุปะวะหะยันตา นาคา
สุปัณณา สะระณะมะกังสุ พุทธัง
ชิตา วะชิระหัตเถนะ สะมุททัง อะสุรา สิตา

ภาตะโร วาสะวัสเสเต อิทธิมันโต ยะสัสสิโน
กาละกัญชา มะหาภิสะมา อะสุรา ทานะเวฆะสา
เวปะจิตติ สุจิตติ จะ ปะหาราโท นะมุจี สะหะ
สะตัญจะ พะลิปุตตานัง สัพเพ เวโรจะนามะกา
สันนัยหิต๎วา พะลิง เสนัง ราหุภัททะมุปาคะมุง
สะมะโยทานิ ภัททันเต ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
อาโป จะ เทวา ปะฐะวี จะ เตโช วาโย ตะทาคะมุง
วะรุณา วารุณา เทวา โสโม จะ ยะสะสา สะหะ
เมตตากะรุณากายิกา อาคู เทวา ยะสัสสิโน
ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
เวณฑู จะ เทวา สะหะลี จะ อะสะมา จะ ทุเว ยะมา
จันทัสสูปะนิสา เทวา จันทะมาคู ปุรักขิตา
สุริยัสสูปะนิสา เทวา สุริยะมาคู ปุรักขิตา
นักขัตตานิ ปุรักขิต๎วา อาคู มันทะวะลาหะกา
วะสูนัง วาสะโว เสฏโฐ สักโกปาคะ ปุรินทะโท
ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
อะถาคู สะหะภู เทวา ชะละมัคคิสิขาริวะ
อะริฏฐะกา จะ โรชา จะ อุมมาปุปผะนิภาสิโน

วะรุณา สะหะธัมมา จะ อัจจุตา จะ อะเนชะกา
สุเลยยะรุจิรา อาคู อาคู วาสะวะเนสิโน
ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
สะมานา มะหาสะมานา มานุสา มานุสุตตะมา
ขิฑฑาปะทูสิกา อาคู อาคู มะโนปะทูสิกา
อะถาคู หะระโย เทวา เย จะ โลหิต๎วาสิโน
ปาระคา มะหาปาระคา อาคู เทวา ยะสัสสิโน
ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
สุกกา กะรุมหา อะรุณา อาคู เวฆะนะสา สะหะ
โอทาตะคัยหา ปาโมกขา อาคู เทวา วิจักขะณา
สะทามัตตา หาระคะชา มิสสะกา จะ ยะสัสสิโน
ถะนะยัง อาคา ปะชุนโน โย ทิสา อะภิวัสสะติ
ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
เขมิยา ตุสิตา ยามา กัฏฐะกา จะ ยะสัสสิโน
ลัมพิตะกา ลามะเสฏฐา โชตินามา จะ อาสะวา
นิมมานะระติโน อาคู อะถาคู ปะระนิมมิตา

ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน
อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน
โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง ฯ
สัฏเฐเต เทวะนิกายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน
นามันวะเยนะ อาคัญฉุง เย จัญเญ สะทิสา สะหะ
ปะวุตถะชาติมักขีลัง โอฆะติณณะมะนาสะวัง
ทักเขโมฆะตะรัง นาคัง จันทังวะ อะสิตาติตัง
สุพรัหมา ปะระมัตโต จะ ปุตตา อิทธิมะโต สะหะ
สันนังกุมาโร ติสโส จะ โสปาคะ สะมิติง วะนัง ฯ
สะหัสสะพ๎รัห๎มะโลกานัง มะหาพ๎รัห๎มาภิติฏฐะติ
อุปะปันโน ชุติมันโต ภิสะมากาโย ยะสัสสิ โส
ทะเสตถะ อิสสะรา อาคู ปัจเจกะวะสะวัตติโน
เตสัญจะ มัชฌะโต อาคา หาริโต ปะริวาริโต
เต จะ สัพเพ อะภิกกันเต สินเท เทเว สะพรัหมะเก
มาระเสนา อะภิกกามิ ปัสสะ กัณหัสสะ มันทิยัง
เอถะ คัณหะถะ พันธะถะ ราเคนะ พันธะมัตถุ โว
สะมันตา ปะริวาเรถะ มา โว มุญจิตถะ โกจินัง
อิติ ตัตถะ มะหาเสโน กัณหะเสนัง อะเปสะยิ
ปาณินา ตะละมาหัจจะ สะรัง กัต๎วานะ เภระวัง
ยะถา ปาวุสสะโก เมโฆ ถะนะยันโต สะวิชชุโก
ตะทา โส ปัจจุทาวัตติ สังกุทโธ อะสะยังวะเส
ตัญจะ สัพพัง อะภิญญายะ วะวักขิต๎วานะ จักขุมา

ตะโต อามันตะติ สัตถา สาวะเก สาสะเน ระเต
มาระเสนา อะภิกกันตา เต วิชานาถะ ภิกขะโว
เต จะ อาตัปปะมะกะรุง สุต๎วา พุทธัสสะ สาสะนัง
วีตะราเคหิ ปักกามุง เนสัง โลมัมปิ อิญชะยุง
สัพเพ วิชิตะสังคามา ภะยาตีตา ยะสัสสิโน
โมทันติ สะหะ ภูเตหิ สาวะกา เต ชะเนสุตาติ ฯ

ท่านผู้มีจิตศรัทธาต้องการจัดพิมพ์พระสูตรต่างๆตามบทสวดในหนังสือสวดมนต์ฉบับพุทธบริษัทของวัดป่ามะไฟแจกเป็นธรรมทาน กรุณาติดต่อโดยตรงที่ วัดป่ามะไฟ ต.โคกไมลาย อ.เมือง จ.ปราจีนบุรี 

(ท่านพระครูภาวนาธรรมธารี : tel 081-983 6770)

 

 นื้อหาโดยย่อ ตำนานมหาสมัยสูตร

มหาสมัยสูตรปรากฎความในพระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกามหาวรรค ภายหลังการบรรลุอนุตราสัมมาสัมโพธิญาณของพระบรมศาสดา พระองค์ได้เสด็จจาริกไปในสถานที่ต่าง ๆ เพื่ออนุเคราะห์ชาวโลก และเมื่อทราบว่าพระเจ้าสุทโธทนะพระพุทธบิดาประชวรหนัก จึงเสด็จกลับสู่กรุงกบิลพัสดุ์อีกครั้งเพื่อเยี่ยมอาการพระพุทธบิดา พร้อมด้วยพระสงฆ์สาวกเป็นจำนวนมาก ทรงถวายพยาบาลพระพุทธบิดาตามพุทธวิสัย และโปรดให้พระพุทธบิดาได้บรรลุพระอรหันต์พร้อมปฏิสัมภิทาทั้งหลาย ในกาลต่อมาพระพุทธบิดาก็ปรินิพพานบนพระแท่นบรรทมภายใต้เศวตฉัตรนั้งเอง ภายหลังถวายพระเพลิงพระศพพระพุทธบิดา พระพุทธองค์ตรัสว่า "บุคคลใดมีจิตปรารถนาพระโพธิญาณ จงอุตสาหะภิบาลบำรุงบิดามารดา ประพฤติกุศลสุจริตธรรม จักสมปรารถนาทุกประการ"

รุ่งขึ้นอีกวัน ขณะที่พระองค์ประทับอยู่ที่นิโครธาราม กรุงกบิลพันดุ์ เหล่าพระญาติข้างฝ่ายศากยะ และ โกลิยะที่ตั้งหลักแหล่งอยู่สองฝั่งแม่น้ำโรหิณีได้วิวาทกันเรื่องแย้งน้ำทำนา กษัตริย์ทั้งสองจึงยกกองทัพออกไปจะทำสงครามกัน เพราะไม่สามารถตกลงกันได้ พระพุทธองค์ทรงทราบเหตุการณ์นั้นด้วยพระญาณ ทรงถือบาตรและจีวรด้วยพระองค์เอง ไม่ทรงแจ้งให้ใคร ๆ ทราบ เสด็จพุทธดำเนินแต่เพียงพระองค์เดียว ไปประทับนั่งขัดบัลลังก์ระหว่างกองทัพกษัตริย์ทั้งสองนคร

ครั้นกองทัพชาวเมืองกบิลพัสดุ์และชาวเมืองโกลิยะเห็นพระองค์นั้น ต่างก็คิดว่าพระศาสดาผู้เป็นพระญาติ ผู้ประเสริฐของพวกเราเสด็จมา จึงทิ้งอาวุธเขาไปเฝ้าพระพุทธองค์ทั้งที่พระองค์ทรงทราบสถานการณ์ขณะนั้นดีแต่ก็ตรัสถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น แล้วตรัสสอนว่า มหาบพิตร พวกพระองค์อาศัยน้ำที่มีค่าน้อยแล้วทำให้กษัตริย์ซึ่งหาค่ามิได้ให้ฉิบหายทำไมกัน

ครั้นแล้ว พระพุทธองค์ได้ตรัส ผันทนชาดก ทุททุภายชาดก และลฏุกิกชาดก เพื่อระงับการวิวาทของพระญาติทั้งสองฝ่าย และตรัสรุกขธรรมชาดก และวัฏฏชาดก เพื่อให้เกิดความสามัคคีพร้อมเพรียงกันว่า "หมู่ญาติยิ่งมากยิ่งดี ต้นไม้ที่เกิดในป่าแม้จะโตเป็นเจ้าป่า ถ้าตั้งอยู่โดดเดี่ยวย่อมถูกแรงลมพัดโค่นลงได้ และว่านกทั้งหลายมีความสามัคคีพร้อมเพรียงกัน ย่อมพาตาข่ายไปได้ "และในที่สุดก็ตรัส อัตตทัณฑสูตร

กษัตริย์เหล่านั้นได้สดับพระธรรมเทศนาแล้ว เกิดความสังเวชพากันทิ้งอาวุธกล่าวว่า หากพระบรมศาสดา ไม่เสด็จมา พวกเราก็จะฆ่าฟันซึ่งกันและกันเลือดไหลนองเป็นสายน้ำ ไม่มีโอกาสได้กลับบ้านเห็นหน้าลูกเมียญาติพี่น้อง กษัตริย์ทั้งสองพระนครจึงถวายพระราชกุมาร ๕๐๐ องค์ คือ ฝ่ายละ ๒๕๐ องค์ ให้บรรพชา อุปสมบทกับพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยเอหิภิกขุอุปสัมปทา

อรรถกถามหาสมัยสูตร เล่าถึงเหตุการณ์ที่ภิกษุราชกุมารเหล่านั้นบรรลุธรรมไว้ว่า เมื่อพระพุทธองค์นำภิกษุราชกุมารเหล่านั้นมาสู่ป่ามหาวัน ประทับนั่งบนพุทธอาสน์ที่ภิกษูปูถวาย ในโอกาสทีสงัด ตรัสบอก กัมมัฏฐานแก่ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่านั้นรับกัมมัฏฐานแล้ว ต่างแยกย้ายกันไปเจริญวิปัสสนาตามเงื้อมผา และโคนไม้ในโอกาสที่เงียบสงัด และก็ทยอยบรรลุพระอรหัตแล้ว ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งเข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้า จนครบทั้ง ๕๐๐ รูป

อรรถถาได้อธิบายความคิดของพระที่ได้บรรลุพระอรหันต์ไว้ว่า พระผู้บรรลุพระอรหัตสิ้นกิเลสอาสวะทั้งหลายแล้ว ย่อมมีความคิดอยู่ ๒ อย่างคือ 
   ๑. มีความคิดว่า คนทุกคนตลอดจนเทวดาทั้งหลาย ก็สามารถที่จะบรรลุธรรมตามที่เราบรรลุได้เช่นเดียวกัน 
   ๒. พระที่บรรลุธรรมไม่ประสงค์จะบอกคุณธรรมที่ตนได้บรรลุแก่ผู้อื่น เหมือนคนที่ฝังขุมทรัพย์ไว้ไม่ต้องการให้ใครรู้ที่ฝังขุมทรัพย์ของตน

   เมื่อเทวดาทั้งหลายทราบว่า พระบรมศาสดาประทับอยู่ที่ป่ามหาวันใกล้กรุงกบิลพัสดุ์ พร้อมด้วยภิกษุ ๕๐๐ รูป ล้วนเป็นพระอรหัตบวชจากราชตระกูล ต่างก็กล่าวว่า นี้เป็นสมัยแห่งการประชุมใหญ่ในป่ามหาวัน พวกเราจักไปชมความงดงามของพระพุทธเจ้าและพระสงฆ์สาวกผู้หมดจด ต่างก็แต่งคาถากล่าวสรรเสริญ พระพุทธเจ้าและเหล่าสาวก เทวดาที่มาประชุมกันในนั้นมีจำนวนมากมาย ภิกษุบางรูปก็เห็นเทวดาร้อยหนึ่ง บางรูปก็เห็นพันหนึ่ง บางรูปก็เห็นหมื่นหนึ่ง บางรูปก็เห็นแสนหนึ่ง บางรูปก็เห็นไม่มีที่สิ้นสุด แตกต่างกันไปตามกำลังญาณของแต่ละองค์

ในยุคของพระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์จะมีการประชุมเทวดาจำนวนมากเช่นนี้ก็เพียงครั้งเดียว พระพุทธองค์ ได้ตรัสกับภิกษุทั้งหลายว่า เทวดาในแสนจักรวาลมาประชุมกันเพื่อชมตถาคตและหมู่ภิกษุสงฆ์ เทวดาประมาณเท่านี้แหละได้เคยประชุมกันเพื่อชมพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าในอดีตกาลแล้ว และพวกเทวดาประมาณเท่านั้นแหละจักประชุมกันเพื่อชมพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคตกาล แล้วพระองค์ก็ทรงแนะนำเทวดาแต่ละจำพวกให้ภิกษุทั้งหลายฟังตามลำดับ ตั้งแต่ภุมมเทวดาไปจนถึงพรหมโลก

ขณะที่เทวดาจากหมื่นจักรวาลมาประชุมกันจนครบนั้น ท้องฟ้าโปร่งใส่ไม่มีเมฆหมอก ก็กลับเกิดเมฆฝนคำรณคำรามกึกก้องฟ้าแลบแปล๊บพราย พระพุทธองค์ทรงพิจารณาทราบว่า หมู่มารก็ได้มาด้วย จึงทรงแนะนำให้ภิกษุรู้จักพญามารเอาไว้

พญามารกำลังสั่งบังคับเสนามารให้ผูกเหล่าเทวดาไว้ในอำนาจแห่งกามราคะ แต่พระพุทธองค์ทรงอธิษฐานไม่ให้เหล่าเทวดาเห็น พญามารไม่ได้ดั่งใจจึงทำให้เกิดฟ้าร้องกึกก้องกัมปนาทไปทั่ว

โดยปกติในที่จะไม่มีการบรรลุมรรคผล พระพุทธองค์จะไม่ทรงห้ามมารแสดงสิ่งอันน่ากลัวของมาร แต่ในที่จะมีการบรรลุมรรคผล พระองค์จะทรงอธิษฐานไม่ให้ใครรู้เห็นสิ่งที่พญามารกำลังทำ เนื่องจากการประชุม ใหญ่ของเทวดาครั้งนั้น จะมีเทพบรรลุมรรคผลเป็นจำนวนมาก พระพุทธองค์จึงทรงอธิษฐานไม่ให้พวกเทวดา รับรู้สิ่งอันน่ากลัวของหมู่มารนั้น พญามารนั้นจึงกลับไปด้วยความเดือดดาลฯ


-----------------------------------------------------------

สวดเมื่อไร ? สวดแล้วได้อะไร ?

   มหาสมัยสูตร เป็นสูตรว่าด้วยสมัยเป็นที่ประชุมใหญ่ของเหล่าเทพ ในยุคของพระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์จะมีการประชุมใหญ่ของเหล่าเทวดาทั้งหลายเช่นนี้เพียงครั้งเดียว เทวดาทั้งหลายจึงพากันคิดว่าพวกเราจะฟังพระสูตรนี้ เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าแสดงมหาสมัยสูตรจบ เทวดาจำนวนหนึ่งแสนโกฎิได้บรรลุพระอรหัต

    พระสูตรนี้จึงเป็นที่รักที่ชอบใจของพวกเทวดา เทวดาทั้งหลายต่างก็คิดว่าพระสูตรของตน เมื่อสวดพระสูตรนี้จะทำให้เหล่เทวดาทั้งหลายประชุมกัน เมื่อเทวดาประชุมกันก็จะทำให้สิ่งที่ไม่ดีทั้งหลายถอยห่างออกไป เป็นการป้องกันสิ่งที่ไม่ดีไม่ให้เข้ามาใกล้ตัวเรานั้นเอง

   พระอรรถกถาจารย์จึงแนะนำว่า "มหาสมัยสูตรนี้ เป็นที่รักที่ชอบใจของเทวดา ในสถานที่ใหม่เอี่ยม เมื่อจะกล่าวมงคลกถา ควรสวดพระสูตรนี้" หมายความว่าในสถานที่สำคัญที่จะประกอบกิจใหม่ หรือในสถานใดที่ต้องการให้มีการเปลี่ยนแปลงสิ่งใหม่ๆ เมื่อจะสวดมงคลกถาในสถานที่เช่นนี้ควรสวดมหาสมัยสูตรนี้

    เนื่องจากมหาสมัยสูตรเป็นสูตรใหญ่ จึงไม่นิยมใช้สวดในงานทำบุญทั่ว ๆ ไป แต่จะนิยมนำไปสวดเฉพาะในพิธีที่เกี่ยวข้องกับความอยู่เย็นเป็นสุขของทางบ้านเมืองเป็นหลัก นอกนั้นแล้ว การเจริญพระพุทธมนต์ยังเป็นรูปแบบของการเจริญสมาธิภาวนาอย่างหนึ่ง แต่แทนที่จะใช้วิธีนั่งบริกรรมให้จิตเกาะเกี่ยวอยู่กับคำใดคำหนึ่งหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพียงอย่างเดียว เพื่อเป็นสื่อให้เข้าถึงความสงบ ก็ใช้วิธีจิตเกาะเกี่ยวไปกับอักขระเป็นเกาะแสเช่นนี้ ไม่ปล่อยให้ความรัก โลภ โกรธ หลง กามราคะ อาฆาตพยาบาท ได้โอกาสแทรกเข้ามาครอบงำจิต ทำให้จิตมีความผ่องใส เป็นจิตมีพลังในการต้านทานกิเลสที่จะเข้ามามีอำนาจเหนือสติปัญญา จิตเช่นนี้เป็นจิตสงบ คือสงบจากกามราคะ อาฆาตพยาบาท หงุดหงิด ฟุ้งซ่าน รำคาณ เบื่อหน่าย จึงชื่อว่า "จิตเป็นสมาธิ"

จากหนังสือ "มหาสมัยสูตร" บทสวดมนต์เพื่อความร่มเย็นแห่งแผ่นดิน และเพื่อสันติภาพโลก รวบรวมโดย พระมหาเหลา ประชาษฎร์

******************************************* 

มหาสมัยสูตร ก็เป็นสูตรในมหานิกาย
ได้กล่าวถึง เทพดาทั้ง ๑๐ โลกธาตุ....เป็นอเนกประมาณแสดงว่ามากมาย.... จนนับไม่ได้... ครูบาอาจารย์ ได้โปรด..... อธิบายตรงนี้...

หนึ่งเม็ดทราย มีเทพดาซ้อน ๆ กันอยู่... เป็น สิบองค์ บนท้องฟ้า อากาศ ก็มีเทพดาซ้อน ๆ กัน อยู่ ทุกอณู อากาศ เป็นสิบองค์ ได้มาประชุมกัน......เพื่อทัสสนา ......พระสัมพุทธเจ้าและพระภิกษุสงฆ์ผู้บริสุทธ์ ก็คือพระอรหันต์ ทั้งหลาย......นั่นเอง
ซึ่งประทับอยู่ .... ณ ป่ามหาวัน ใกล้กรุงกบิลพัสดุ์ ใน...สักกชนบท.....

พระสัมพุทธเจ้า ....ได้ทรงแสดง พระสูตร เป็นที่รัก และเป็นที่พึงใจ.....
นำมาซึ่งปิติปราโมทย์ แห่งจิต......ของเทพดาเหล่านั้น ......ให้เทพดา
เหล่านั้นร่าเริงอยู่ ......ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้........เราทั้งหลาย จง
สวดพระสูตรนั้น เพื่อเป็นที่ร่าเริง แห่งหมู่เทพดา เทอญ.......นี่เป็นการเริ่มต้น

ของการสวด มหาสมัยสูตร......
..............................................................................
ส่วนเนื้อความ โดยย่อ.. ก็กล่าวถึง พระสัมพุทธเจ้าได้รับสั่งกับ .....
ภิกษุทั้งหลายว่า เทพดาทั้งหลายใน โลกธาตุ ๑๐ ได้มาประชุมกันแล้ว

เพื่อทัสสนาตถาคต และภิกษุสงฆ์ คือภิกษุทั้งหลาย และพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหลาย แม้ในอดีต แม้จะมีในอนาคต.....
เราจักบอก ซึ่งชื่อของเทพดาทั้งหลาย ภิกษุเหล่านั้น สดับพุทธศาสน์แล้ว
ได้กระทำความเพียร เจริญทิพยจักษุญาณ เครื่องเห็นอมนุษย์ ได้ปรากฏแก่ท่าน 

ภิกษุทั้งหลาย บางพวก ได้เห็น อมนุษย์ ๑ ร้อย บางพวก ได้เห็น ๗ พัน
บางพวกได้เห็น ๑ แสน บางพวก ได้เห็น ไม่มีกำหนด......... 

พระศาสดา จึงได้บอกแก่ภิกษุทั้งหลายให้ได้ รู้จัก เทพดา เหล่านั้น เป็นลำดับ
ด้วยวาจา เริ่มตั้งแต่ ยักษ์ ทั้งหลาย มีฤทธิ มีที่อยู่ต่าง ๆ กัน เช่น ภุมมเทพดา ๗ พัน อาศัย กรุงกบิลพัสดุ์ 

ยักษ์ ๖ พัน อยู่ที่เขา เหมวตา ยักษ์ ๓ พัน อยู่ที่เขา สาตาคีรี รวมเป็น หมื่น ๖พัน มีรัศมี มีฤทธิ มีอานุภาพ มียศ ต่าง ๆ กัน
มีการบอกชื่อ ยักษ์ ชื่อกุมภีร์ อยู่ในกรุงราชคฤห์ มีเขาชื่อเวปุลละ เป็นที่อยู่
เป็นต้น ท้าวธตรฏฐ์ เป็นอธิบดีของพวกคนธรรพ์ ท้าววิรุฬหก เป็นอธิบดีของ
พวกกุมภัณฑ์ ท้าววิรูปักษ์ เป็นอธิบดีของพวกนาค ท้าวกุเวร เป็นอธิบดีของพวกยักษ์ เป็นใหญ่ในทิศต่าง ๆ กัน ท้าวธตรฏฐ์ เป็นใหญ่ในทิศบูรพา
ท้าววิรุฬหก เป็นใหญ่ในทิศทักษิณ ท้าววิรูปักษ์ เป็นใหญ่ในทิศปัศจิม
ท้าวกุเวร เป็นใหญ่ในทิศอุดร 
แล้วได้กล่าวถึง บ่าวทั้งหลายของมหาราชทั้ง ๔ นั้นมีมายา กล่าวคือมีการล่อลวง โอ้อวด เจ้าเล่ห์ แล้วก็บอก(ชื่อมารต่างๆ....) จากนั้นก็มี คนธรรพราชาทั้งหลาย

เทวราชทั้งหลาย นาคทั้งหลาย พระยาครุฑ ปกติพระยาครุฑ หากเจอพวกนาคพระยาครุฑก็จะนำไปทันที แต่ในกาลนี้ พระยานาค กับพระยาสุบรรณ (ชื่อของพระยาครุฑ) ได้เจรจากันด้วย วาจาไพเราะ กระทำพระพุทธเจ้าให้เป็นสรณะ
พวกอสูรทั้งหลายก็มา แล้วก็ได้บอกกล่าวชื่อของเทพดา ทั้งหลาย มากมาย 
(ชื่อของเทวดาทั้งหลาย.....)  ท่านพรหม ท่านท้าวมหาพรหม ทั้งหลายก็มา 

ในกาลนี้ มารเสนา ก็มาได้เห็นพวกเทพวดา พระอินทร์ พระพรหม ก็มา
พญามารจึงกล่าวว่า มารเสนาทั้งหลาย จงมาจับพวกเทพดาเหล่านี้ ผูกไว้ด้วย

ราคะ พญามารบังคับเสนามารในที่ประชุมนี้ แล้วตบพื้นแผ่นดิน ด้วยฝ่ามือ
กระทำเสียงน่ากลัว เหมือนมหาเมฆกระทำฝนให้ตก คำรามอยู่ พร้อมกับฟ้าแลบ
แต่พระศาสดาผู้มีดวงตา พิจารณาแล้วทราบเหตุนั้นทั้งสิ้น จึงตรัสเรียก พระสาวก
ทั้งหลาย ว่า ภิกษุทั้งหลาย มารเสนามา ท่านทั้งหลาย จงรู้จักเขา............
ภิกษุเหล่านี้น สดับพุทธศาสน์แล้ว ได้กระทำความเพียร เจริญทิพยจักษุญาณ
เห็นแล้ว มารเสนาจึงได้หลีกไป จากภิกษุทั้งหลาย ผู้ปราศจากราคะ ไม่ยังแม้โลมชาติ ของท่านให้หวั่นไหวได้...........................

พญามารกล่าวสรรเสริญว่า พระสาวกทั้งหลายของพระองค์ทั้งหมด มีสงครามชนะ
แล้ว ล่วงความกลัวเสียได้ มียศปรากฎแล้ว ในประชุมชน บันเทิงอยู่กับด้วยพระอริยะ ผู้เกิดแล้วในพระศาสนา

 
ภาษาบาลี ตอนที่พญามารกล่าวสรรเสริญมีว่า

สัพเพ วิชิตสังคามา ภยาตีตา ยสัสสิโน
โมทันติ สห ภูเตหิ สาวกา เต ชเนสุตาติ

จบมหาสมัยสูตร

 ************************************

  คำแปลมหาสมัยสูตร

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ ป่ามหาวัน เขตพระนครกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ ประมาณ ๕๐๐ รูป ซึ่งล้วนแต่เป็นพระอรหัต ได้มีเทพจากโลกธาตุทั้ง ๑๐ มาประชุมเป็นจำนวนมาก เพื่อเฝ้าพระผู้มีพระภาคและเยี่ยมชมภิกษุสงฆ์ ฯ

เมื่อเทพชั้นสุทธาวาส ๔ องค์ ได้รับรู้เช่นนั้น ก็เลยดำริว่า ทางที่ดีพวกเราก็ควรเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาค ถึงที่ประทับ แล้วกล่าวคาถาองค์ละคาถา ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าเช่นกัน ทันใดนั้นเองเทพเหล่านั้น หายไปจากเทวโลกชั้นสุทธาวาสปรากฎเบื้องพระพักตร์พระผู้มีพระภาคเจ้าเหมือนบุรุษมีกำลังเหยียดแขนคู้ออก หรือคู้แขนเข้า ถวายอภิวาทแล้วได้ยืนอยู่ ณ ที่สมควร

เทพองค์หนึ่งกล่าวคาถาว่า "การประชุมครั้งใหญ่ในป่าใหญ่มีหมู่เทพมาประชุมกันแล้ว พวกเราพากันมาสู่ธรรมสมัยนี้เพื่อได้เห็นหมู่ท่านผู้ชนะมาร"

จากนั้น เทพองค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ว่า "ภิกษุทั้งหลายในที่ประชุมนั้น มีจิตมั่นคง ทำจิตของตนให้ตรง ภิกษุผู้เป็นบัณฑิตย่อมรักษาอินทรีย์ไว้เหมือนสารถีผู้กำบังเหียนขับรถม้า"

เทวดาอีกองค์หนึ่งกล่าวคาถานี้ว่า "ภิกษุเหล่านั้น ตัดกิเลส ดุจตะปู ตัดกิเลสดุจลิ่มสลัก ถอนกิเลสดุจเสาเขื่อนได้แล้ว เป็นผู้ไม่หวั่นไหว บริสุทธิ์ปราศจากมลทินทั่วไป เป็นผู้อันพระผู้มีพระภาคผู้มีพระจักษุทรงฝึกดีแล้วเหมือนช้างหนุ่มฯ"

เทวดาอีกองค์หนึ่งกล่าวคาถานี้ว่า "เหล่าชนผู้นับถือพระพุทธเจ้าเป็นสรณะ จักไม่ไปอบายภูมิ ครั้นละกายมนุษย์แล้ว ก็จะทำให้หมู่เทพเพิ่มจำนวนมากขึ้นเต็มที่"

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกพระภิกษุทั้งหลายว่า ภิกษุทั้งหลาย พวกเทวดา จากโลกธาตุ ๑๐ มาประชุมกันเป็นจำนวนมาก เพื่อเยี่ยมตถาคตและภิกษุสงฆ์ ภิกษุทั้งหลายพวกเทวดาได้มาประชุมกัน เพื่อ เฝ้าพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าในอดีตกาล ก็มีจำนวนมากเท่าที่ประชุมกันเพื่อเฝ้าเราในบัดนี้เช่นกัน พวกเทวดาที่มาประชุมกันเพื่อเฝ้าพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมพุทธเจ้าในอนาคตกาล ก็มีจำนวนมากเท่าที่ประชุมกันเพื่อเฝ้าเราในบัดนี้ เราจักระบุชื่อของพวกเทวดา จักแสดงชื่อพวกเทวดา พวกเธอจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าว ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระพุทธดำรัส

ภุมมเทวดา

พระผู้มีพระภาคได้ตรัสพระคาถานี้ว่า เราจักกล่าวเป็นร้อยกรอง ภุมมเทวดาอาศัยอยู่ ณ ที่ใด พวกภิกษุก็อาศัยอยู่ที่นั้น ภิกษุเหล่าใดอาศัยซอกเขา มีความมุ่งมั่น มีจิตใจตั้งมั่น พวกเธอมีจำนวนมาก เร้นอยู่ราวกับพญาราชสีห์ ข่มความขนพองสยองเกล้าลงเสีย ได้มีจิตผุดผ่องหมดจด ผ่องใส ไม่ขุนมัว

พระศาสดาทรงทราบว่ามีพระภิกษุประมาณ ๕๐๐ รูป อยู่ ณ ป่ามหาวัน จึงตรัสเรียกสาวกผู้ยินดีในพระศาสนามาตรัสว่า "ภิกษุทั้งหลาย หมู่เทพมุ่งมากันแล้ว พวกเธอจงรู้จักหมู่เทวดานั้น" ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระดำรัสของพระพุทธเจ้าแล้ว ได้กระทำความเพียร จึงมีญาณทำให้เห็นพวกอมนุษย์ปรากฏขึ้น ภิกษุบางพวกเห็น ๑๐๐ ตน บวงพวกเห็น ๑,๐๐๐ ตน บางพวกเห็น ๗๐,๐๐๐ ตน บางพวกเห็น ๑๐๐,๐๐๐ ตน  บางพวกเห็นมากมายจนไม่สามารถนับได้กระจายอยู่ไปทั่วทิศ พระศาสดาผู้มีพระจักษุ ทรงทราบเหตุนั้นทั้งหมด จึงตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า หมู่เทพมุ่งกันแล้ว พวกเธอจงรู้จักหมู่เทพนั้น เราจะบอกพวกเธอด้วยวาจาตามลำดับ

ยักษ์ ๗,๐๐๐ ตน เป็นภุมมเทวดาอาศัยในพระนครกบิลพัสดุ์ ยักษ์ ๖,๐๐๐ ตนอยู่ที่เขาหิมพานต์  ยักษ์ ๓,๐๐๐ ตน อยู่ที่เขาสาตาคีรี ยักษ์เหล่านั้นรวมเป็น มีผิวพรรณต่าง ๆ กัน มีฤทธิ์ มีอานุภาพ มีผิวพรรณงดงาม มียศ ต่างก็มีความยินดีมุ่งมายังป่าที่ประชุมของภิกษุทั้งหลาย รวมทั้งยักษ์ ๕๐๐ ตน อยู่ที่เขาเวสสามิตตะ กุมภีร์ยักษ์ผู้รักษากรุงราชคฤห์อยู่ที่เขาเวปุลละ มียักษ์ ๑๐๐,๐๐๐ ตนเป็นบริวาร ก็เช่นเดียวกัน

ท้าวจตุโลกบาล

ท้าวธตรัฐปกครองทิศตะวันออก เป็นอธิบดีของพวกคนธรรพ์ ท้าววิรุฬหกปกครองทิศใต้ เป็นอธิบดีของพวกกุมภัณฑ์ ท้าววิรูปักษ์ปกครองของทิศตะวันตก เป็นอธิบดีของพวกนาค ท้าวกุเวรเป็นใหญ่ในทิศเหนือ ท้าวจตุมหาราชมีแสงสว่างรุ่งเรืองส่องไปโดยรอบทั่วทั้ง ๔ ทิศ เป็นมหาราชผู้มียศ แม้บุตรก็มีจำนวนมาก ต่างมีพลังมากมีชื่อว่า "อินท" มีฤทธิ์ มีอานุภาพ มีผิวพรรณงดงาม มียศ ต่างมีความยินดีมุ่งมายังป่าที่ประชุมของภิกษุทั้งหลาย

อนึ่ง เหล่านาคที่อยู่ในสระชื่อ อนาภสะ ในกรุงเวสาลีและที่อื่น เหล่าครุฑผู้เป็นทิพย์มีนัยน์ตาบริสุทธิ์ พวกอสุรอาศัยในสมุทร และพญามารก็มาด้วย

เทวนิกาย ๖๐

ในเวลานั้นเทพ ๑๐หมู่ คือ อาโป ปฐวี เตโช วาโย วรุณะ วารุณะ โสมะ ยสสะ เมตตา และกรุณา เป็นผู้มียศก็มาด้วย เทพ ๑๐ หมู่เหล่านี้แบ่งเป็น ๑๐พวก รวมทั้งหมู่เทวดา ๑๐ เหล่า แบ่งเป็น ๑๐ พวก ทั้งหมดล้วนมีผิวพรรณต่าง ๆ กัน มีฤทธิ์ มีอนุภาพ มีผิวพรรณางดงาม มียศ ต่างมีความยินดีมุ่งมายังป่าที่ประชุมของภิกษุทั้งหลาย มาตามกำหนดชื่อหมู่เทพและเทพเหล่าอื่น ผู้มีผิวพรรณและชื่อเช่นนั้นก็มาพร้อมกัน ด้วยคิดว่า "พวกเราจะพบพระนาคะ ผู้ไม่มีการเกิดอีกต่อไป ไม่มีกิเลสดุจตะปู ก้าวข้ามโอฆะ คือ กิเลสได้แล้ว ไม่ม่อาสวะ พ้นโอฆะได้แล้ว ล่วงพ้นธรรมฝ่ายต่ำ ดุจดวงอาทิตย์พ้นจากเมฆ"

พรหมนิกาย

สุพรหมและปรมัตตพรหม ผู้เป็นบุตร ของพระพุทธเจ้าผู้มีฤทธิ์ก็มาด้วย และเมื่อเสนามารมาถึง พระศาสดาได้ตรัสบอกกับเทพทั้งหมดเหล่านั้น พร้อมทั้งพระอินทร์ และพระพรหมผู้ประชุมกันอยู่ว่า "ท่านจงดูความโง่เขลาของกัณหมาร พญามารได้ส่งไปในที่ประชุมใหญ่ของเหล่าเทพพร้อมกำชับว่า พวกท่านจงไปจับหมู่เทพผูกไว้ด้วยราคะล้อมไว้ทุกด้าน อย่าปล่อยให้ผู้ใดหลุดพ้นไปได้" แล้วก็เอาฝ่ามือตบแผ่นดินทำเสียงหน้ากลัว เหมือนฝนตก ฟ้าแลบร้อง คำรามอยู่ แต่พญามารก็ไม่อาจทำให้ใครตกอยู่ในอำนาจได้จึงเกรี้ยวโกรธกลับไป

พระศาสดาผู้มีจักษุทรงทราบเหตุนั้นทั้งหมด ทรงกำหนดได้แล้วจึงตรัสเรียกพระสาวกผู้ยินดีในพระศาสนามาตรัสว่า "ภิกษุทั้งหลาย เสนามารมุ่งมากันแล้ว พวกเธอจงรู้จักเขา" ภิกษุเหล่านั้นทูลสนองพระดำรัสของพระพุทธเจ้าแล้ว พากันทำความเพียร มารและเสนามารหลีกไปจากเหล่าภิกษุผู้ปราศจากราคะ ไม่อาจแม้ทำขนของภิกษุเหล่านั้นให้ไหว

พญามารกล่าวสรรเสริญว่า หมู่พระสาวกพระพุทธเจ้าชนะสงครามแล้วทั้งสิ้น ล่วงพ้นความกลัวได้แล้ว มียศปรากฎในหมู่ชน บันเทิงอยู่กับพระอริยเจ้าในพระศาสนาของพระทศพล ฯ 

 

 มหาสมัยสูตร (พระไตรปิฏก e-book )


http://www.barefootmonk.org/index.php?option=com_ebook&view=ebook&Itemid=62&cati=2#/0


view